اهدای عضو اهدای زندگی

اخبار

فراهم آوری و پیوند

راهی روشن تر با وجود اهداکنندگان زنده

: "از جهتی دیگر، فکر می کنم اگر پیش تر اقدام به اهدا می نمودم، این احساس خوب سریع تر به سراغم می آمد." این جمله ی بونی سِرااُ، یک اهداکننده ی زنده، در یکی از کنفرانس های دیالیز در بیمارستان دانشگاه لیمولیندا است که امسال برگزار شده بود.

این داستان مشترک همه ی اهداکنندگان کلیه است:

پس از اهدای عضو زندگی معنای بهتری پیدا می کند و سرشار از احساس زیباتری می شود. هم اکنون یک حصار و یا شاید هم تصور یک حصار وجود دارد که مانع از اهدای عضو می شود.

برای تغییر این وضعیت، انیستیتوی پیوند در بیمارستان دانشگاه لیمو لیندا، در حال توسعه ی یک کلینیک "اهداکنندگان زنده" است که اگر شخصی توانایی اهدای عضو داشت به کمک آن بهتر بتواند تصمیم بگیرد.

خط مشی این کلینیک جدید بهینه ساختن تجربه ی بیماران است.

کلینیک هر سه شنبه یک زمان تصمیم گیری برای اهدا کنندگان زنده ی احتمالی اعلام می کند. در این زمان ملاقات های اولیه انجام می شود تا افراد با تمام اعضای گروه جراحی پیوند گفتگو نمایند.

سپس، افرادی که داوطلب می شوند، به طور ویژه سلامتیشان مورد بررسی قرار می گیرد. این بررسی فقط شامل یک سری آزمایش های معمولی است که برای سنین مختلف و گروه های حساس انجام می شود. به طور مثال ماموگرافی برای بانوان و آنتی ژن اختصاصی پروستات (PSA) برای آقایان.

مدیریت این ابتکار عمل بر عهده ی دکتر کارلِس بِراتون است. او در ماه سپتامبر به دانشگاه درمانی جنوب کارولینا منتقل گردید تا به عنوان مدیر پیوند کلیه انجام وظیفه نماید.

از دیگر برنامه های وی بهبود وضعیت اهدای کلیه از جانب اهداکنندگان زنده می باشد. او هم چنین در تلاش است تا 5 میلیون انسانی که مقیم اینلند ایمپایر و کالیفرنیای جنوبی هستند، دسترسی بهتری به کلینیک داشته باشند.

هم اکنون طرح اهداکنندگان زنده ی کلیه در حال به ثمر رسیدن است. انیستیتوی پیوند قصد دارد آمار جراحی های کلیه را در سال 2018، به بیش از 200 جراحی، شامل 50 اهداکننده ی زنده، برساند. در سال های اخیر این آمار حدوداً بالای 30 نفر بوده است. البته طرح ها و برنامه های بیش تری در راه است.

هر بیمار نیازمند پیوند کلیه، یک اهداکننده ی زنده

با وجود اهداکنندگان زنده جراحی های پیوند کلیه، در آینده می توانند شرایط بهتری را تجربه کنند. بِراتون معتقد است که برای این موضوع هم به لحاظ درمانی و هم به لحاظ محاسباتی، ادله ی کافی وجود دارد. آمار افرادی که نیازمند جراحی پیوند هستند به صورت تصاعدی در حال افزایش است. این در حالی است که آمار اهداکنندگان فوت شده همچنان ثابت باقی مانده.

طرح اهداکنندگان زنده، قصد دارد آمار افراد منتظر پیوند در کالیفرنیا را کاهش دهد. به علاوه بهبودی بیمارانی که کلیه را از اهداکنندگان زنده دریافت نموده اند بهتر اتفاق می افتد. البته این نتایج مثبت، به جوان تر بودن، سلامتی بیشتر بدن و سازگاری عضو با بدن بیمار نیز بستگی دارد.

بِراتون، روزی را تصور می کند که برای هر فرد نیازمند کلیه یک اهداکننده ی زنده باشد که به کمک وی بشتابد. چه اهداکننده ای که فرد بیمار او را می شناسد و چه اهداکننده ای که نوع دوستانه این امر را انجام می دهد. اهداکننده ی نوع دوستانه، کسی است که کلیه اش را اهدا می کند، حتی اگر فرد دریافت کننده را نشناسد.

اهداکنندگان نوع دوستانه، با فعال کردن زنجیره ی اهدای کلیه، می توانند نجات بخش زندگی های بیشتری باشند. مانند 8 فردی که در ماه آوریل، به زنجیره ی اهدا در بیمارستان دانشگاه لیمو لیندا پیوستند.

دستیابی به این رویا نیازمند آموزش درباره ی جنبه های مثبت طرح اهداکنندگان زنده است. مثل تصحیح اخبار غلط و شکستن حصارهای موجود.

داستان اهداکنندگان زنده ای که پیش از این اقدام به اهدا نموده اند، حاکی از سخاوت و بخشندگی این آدم هاست.

شواهدی از جانب اهداکنندگان زنده

بونی سِرااُ، یکی از افرادی است که در ماه دسامبر سال 2017، به صورت نوع دوستانه، کلیه ی خود را اهدا نمود و سفیر شور و اشتیاق در زندگی شد.

او می گوید: "همیشه قصد داشتم پس از مرگ اعضای خود را اهدا کنم." اما پس از آنکه در سال 2016 بازنشسته شد، با کمی جستجو، به معنای دیگری از زندگی دست یافت؛ او در آن زمان هم می توانست یک اهداکننده باشد.

سِرااُ تصور می کرد، این یک فرصت است برای آنکه فرشته ی نجات دیگران شود. علاوه بر این او نگرش جدیدی نسبت به رژیم های سلامتی و تمرین های ورزشی برای طول عمر بیشتر، پیدا کرده است. او همیشه فکر می کرد که مسلماً این کار احساس و دید بهتری در زندگی او پدید می آورد.

او هم اکنون می گوید: "خداوند به منظور یک هدف مشخص از من خواسته که از بدنم مراقبت کنم."

 6 ماه پس از جراحی در بیمارستان دانشگاه، سِرااُ توانست به زندگی طبیعی خود بازگردد. او با وجود تنها یک کلیه، شهادت می دهد که: "هرگز به این فکر نکردم که با وجود تنها یک کلیه، برای مدت طولانی، اتفاق خاصی می افتد.

از این گذشته، فکر می کنم اگر پیش تر اقدام به اهدا می نمودم، این احساس خوب سریع تر به سراغم می آمد." او الان، حتی به اهدای بخشی از کبد خود نیز فکر می کند.

سِرااُ اذعان می کند: "می خواهم همه ی مردم بدانند که برای اهدا حتماً لزومی ندارد که مرگ سراغت بیاید."

تریسی نیوتن که یک نماینده در استان ریوِرساید است، یکی دیگر از ایثارگرانی است که دو سال پیش پس از مرگ همسرش روی جدیدی از زندگی را تجربه کرده است. آلیسیا لوپز، از همکاران او، در سال 2017، یکی از کلیه هایش را به یک پسر بچه ی 3 ساله به نام مَتیو کَستلِبری، اهدا کرد و این امر الهام بخش تریسی نیوتن شد.

ملاقات اهداکنندگان و دریافت کننده ها

هر زمان که اهداکننده و دریافت کننده بخواهند، می توانند یک دیگر را ملاقات کنند. تریسی نیوتن، دو روز پس از جراحی پیوند در 24ام ماه آوریل، دریافت کننده ی عضوش را ملاقات نمود. او یک فرد 28 ساله به نام اسیا کِم بود.

پایگاه خبری NBC، این ملاقات را نمایش داد.  هر دو خانم، به دلیل عمل جراحی خسته بودند اما با این وجود برای چند دقیقه با یکدیگر صحبت کردند. پیش از این، قرار بود سه نفر برای اسیا کِم یک اهداکننده باشند، اما به دلیل عدم توانایی روحی، از اهدا منصرف شدند. این اتفاق اثر بسیار بدی در کِم گذاشته بود. او لحظات بسیار سختی را با مشکل کلیه اش می گذارند. شبانه دیالیز او هشت ساعت زمان می بُرد. زندگی کِم به طرز باور نکردنی محدودتر و محدودتر می شد. پس از سه بار شکست در اهدای کلیه، خواهر کِم تصمیم گرفت حرکتی کند و کلیه اش را با مجوز یک زنجیره ی مبادله ی کلیه، به یک فرد غریبه اهدا نماید. خواهر کِم به دلیل عدم سازگاری نمی توانست کلیه اش را به او بدهد.

آنچه که کِم تا هفته ها از آن خبر نداشت این بود که تریسی نیوتن، همه ی هشت حلقه ی زنجیره را با اقدام ایثارگرانه ی خود، تکمیل کرده است. او در واقع نمی دانست که اهدای عضو به این صورت نیز ممکن است.

کِم به پایگاه خبری گفت: "من واقعاً شگفت زده بودم. هیچ واژه ای را پیدا نمی کنم که بتوانم نهایت احترام و تشکر را تقدیم او نمایم. من نمی دانستم که این شخص حلال مشکلات من شده است."

نیوتن هم ملاقات بیمارستانش را این چنین منعکس می کند: "من فکر می کنم که او وقتی که فهمید من یک نماینده ام بسیار هیجان زده شد. بیشتر مردم تصور می کنند که من کتابدار یا معلم باشم تا یک نماینده ی استانی."

احترام همراه با شگفتی که کِم در آن به سر می برد علت مهمی داشت؛ یک نماینده، یک عضو حیاتی و مهم بدنش را به او اهداکرده است.

"آیا استحقاقش را دارم؟ آیا این کار درست است؟ آیا توان نگهداری از کلیه ی او را دارم؟" این ها همه، افکاریست که کِم از آن ها صحبت نمود.

به هر حال نیوتن اهدای کلیه اش را امری بزرگ نمی شمرد: "همه ی آنچه اتفاق افتاد، فقط یک کلیه بود که زندگی یک انسان را نجات داد."

بِراتون به عنوان رهبر طرح اهداکنندگان زنده، از این طرح به عنوام یک امر دشوار یاد می کند: "ایثارگری اهداکنندگان زنده، دال بر سخاوت و بخشندگی است که از ذهن انسان ها می گذرد. آن ها الهام بخش تمام گروه هایی هستند که در انیستیتوی پیوند فعالیت می کنند و در نجات زندگی ها ما را یاری می دهند."

وبسایت انیستیتوی پیوند، اطلاعات بیشتری درباره ی روند طرح اهداکنندگان زنده، ارائه می دهد. هم اکنون کلیه، معمول ترین عضوی است که از جانب اهداکنندگان زنده، اهدا می شود. اما بخشی از ریه، پانکراس، کبد یا روده نیز توسط افراد زنده قابل اهدا است.

درباره ی انیستیتوی پیوند

انیستیتوی پیوند بیمارستان دانشگاه لیمو ایندا، تنها مرکز جراحی پیوند جامع چندگانه در منطقه است. تعهد به کیفیت، تحقیقات و شخصی سازی مراقبت و درمان، تضمین می کند که بیماران مطابق با آخرین دستاوردها و پیشرفت های جراحی پیوند مورد معالجه قرار می گیرند.

انتشار: ۲۳:۲۹ / ۱ مرداد ۱۳۹۷

از دست ندهید